SM42-2291

SM42-2291 została wyprodukowana w 1975 roku w Chrzanowie. Jak wiadomo, z tak wysokim numerem przeznaczona była do obsługi krajowego przemysłu. Malowana na zielono z pomarańczowym pasem i v na czołach trafiła do Elektrowni Łaziska w województwie śląskim. Tam otrzymała zakładowy numer 5. Tam też stonka dzielnie wspierała przemysł aż do 2017 roku, kiedy to została wystawiona na sprzedaż. Ogólnie tego typu spalinówki działające w przemyśle były mniej zajechane niż na PKP, gdzie nieraz pracowały całą dobę lub dłużej. Lokomotywę nabywa P.H.U. LOKOMOTIV Bronisław Plata z okolic Nowego Sącza. W 2018 jednak odsprzedaje ją dzisiejszemu Cargounit, a ten maluje ją na swoje czarno-czerwone, flotowe barwy. Stonka najczęściej wynajmowana jest przez CTL. W 2025 roku następuje ciekawa sytuacja, bowiem ponownie właścicielem staje się LOKOMOTIV. Ten natychmiast wtacza stonkę na swój warsztat i maluje na czarno, czy bardziej ciemno szaro z pomarańczowym pasem. Na tą chwilę maszyna wynajmowana jest przez małą firmę Tekol z Poznania, zajmującą się przewozem i usługami trakcyjnymi. Spotkałem poczciwą maszynę wygrzewającą się na słońcu w mroźny, świąteczny dzień na Franowie.

SU4220-005

Pierwotnie była to tradycyjna stonka wyprodukowana w 1967 roku dla PKP. Było to bardzo dawno a więc i nuner taborowy musi być niski. SM42-052 malowana na zielone odcienie trafiła do Warszawy i tam służyła aż do 2022 roku. Wcześniej, bo w 2001 roku wcielona została do Cargo. W 2009 roku przejął spalinówkę warszawski oddział IC. Po roku nowy nabywca pomalował ją na niebiesko z żółtym paskiem z boku i podwójną v na czołach. W 2021 roku IC złożyło wstępne zapotrzebowanie do zakładów Cegielskiego w Poznaniu na 13 sztuk zmodernizowanych stonek z dwoma agregatami napędowymi do obsługi szlaków bez kabla. Poczciwa stonka stała się dawcą nowego życia. Dokładnie w 2022 roku z hal Fabryki Pojazdów Szynowych H. Cegielskiego zjechała SU4220-005. Nowoczesna i wygodna kabina, lepsza widoczność i wyśmienite osiągi oszczędności stają się teraz dumą spalinowej floty IC. Malowana oczywiście na niebiesko-pomarańczowe kolory. Nowa stonka trafia teraz do Poznania. Tam też, na dworcu głównym było mi dane uwiecznić jej wizerunek podczas przerwy między manewrami.

754 041-2

Nurek, czyli lokomotywa czeska, spalinowa do ruchu dalekobieżnego. Ten wyprodukowany został w zakładach ČKD w Pradze w 1979 roku. Malowany na czerwono-szaro z żółtym pasem trafia do kolei czechosłowackich. Waży prawie 75 ton i z długością 16,5 metra rozpędza się do maksymalnie 100 km/h. Po tak zwanej nacjonalizacji w regionie wchłonięty zostaje do kolei czeskich. Malowanay jest następnie na szaro, z niebieskim dachem oraz żółtym pasem, który na bokach za drzwiami tworzy charakterystyczny zygzak. W 2913 roku malowany jest na niebiesko-białe kolory jakie stanowią flotowe barwy CD. W roku 2018 następuje polonizacja spalinowozu i wypożyczenie go przez IC Gdynia. 754 041-2 najczęściej widywany jest na szlaku Gdynia-Hel ale jak widać może być wszędzie. Ja sfotografowałem go podczas odpoczynku na dworcu Poznań Główny, z zasłonami w kabinie. Szyby czołowe na prawdę kojarzą się z maską zakładaną przez nurków do nurkowania.

ET22-1088

Najzwyklejszy byk czyli polska lokomotywa elektryczna do ruchu towarowego. Wyprodukowana pod koniec czasu produkcji tych lokomotyw, a dokładnie w 1988 roku. ET22-1088 wyjechał z wrocławskich hal Pafawagu w zielonych kolorach dla PKP. Karierę zaczynał w Iławie. Od 1997 roku elektrowóz stacjonował w Olsztynie. Na początku 2000 roku przeniesiony został do Bydgoszczy, gdzie rok później wchłania go tamtejszy oddział Cargo. Nowy właściciel maluje go na swoje flotowe, niebieskie kolory dopiero w 2010 roku. W 2011 roku byk trafia na rok do Gdyni lecz nie wraca do Bydgoszczy a skierowany zostaje do Poznania. Ostatnie malowanie przeszedł w 2018 roku, a więc stosunkowo dawno. Złapałem go na Starołęce ze składem węglarek.